«Сурх, сафед, сабз… Се ранг, се рамз, як кишвар. Имрӯз дар саросари Ҷумҳурии Тоҷикистон парчами миллии мо парафшон аст — ҳамчун дили миллат, пур аз ифтихор, неру ва умед. Ҳар як хатти парчам таърихи ниёгон, ормонҳои насли имрӯза ва орзуҳои ояндаро нигоҳ медорад. Зери ин парчам кишвар ваҳдат ва истиқлолияти худро таҷлил мекунад».

Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон на танҳо ҷашни давлатӣ, балки рамзи соҳибихтиёрӣ, ягонагии мардум ва пайванди таърихии наслҳост. Парчами мо инъикосгари он аст, ки мо ки будем, ки ҳастем ва чӣ гуна миллат шудан мехоҳем.

Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо аз аҳамияти парчам ёдовар шудаанд. Дар паёми табрикии худ ба Рӯзи парчам изҳор кардаанд: «Парчами давлатӣ рамзи соҳибихтиёрӣ, ягонагӣ ва шинохти халқи куҳанбунёди мост». Пешвои миллат таъкид намуданд, ки дар рӯзҳои таъсиси давлати навини мустақил мо парчамро чун аломати роҳ ба сӯи субот, сулҳ ва рушд боло бардоштем.

Зери роҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат парчам ба рамзи ваҳдат ва пешрафти кишвар табдил ёфт. Дар барномаҳои давлатӣ, ки аз ҷониби роҳбарият омода шудаанд, бар зарурати ҳифзи арзишҳои маънавию фарҳангӣ, эҳтиром ба таърих ва тарбияи ватандӯстии сокинон чандин маротиба таъкид шудааст. Ба шарофати ҳамин иқдомҳо Рӯзи Парчами давлатӣ ба рамзи воқеии ваҳдати миллӣ ва ифтихори мардум табдил ёфт.

Парчами муосири Ҷумҳурии Тоҷикистон соли 1992, баъд аз ба даст овардани истиқлолият, қабул карда шуд. Он яке аз аввалин рамзҳои давлати тозаистиқлол гардид. Сохтани ин парчами серанга рамзи оғози давраи нав — давраи сулҳ, созандагӣ ва худшиносии миллӣ буд. Парчам аз се рахи уфуқии сурх, сафед ва сабз иборат аст.
– Ранги сурх рамзи ҷасорат, қаҳрамонӣ ва мубориза барои озодӣ мебошад.
– Ранги сафед — рамзи покии ният, эҳёи маънавӣ ва талош барои дониш.
– Ранги сабз — рамзи ҳосилхезӣ, осоиш ва ҳамоҳангӣ бо табиат аст.
Дар маркази парчам тоҷи заррин бо ҳафт ситора ҷойгир шудааст, ки сарвати маънавии миллат, пайванди таърихӣ ва ягонагии халқи тоҷикро таҷассум мекунад.

Парчам на танҳо рамзи таърих, балки манбаи илҳом барои ҳар насл аст. Он ҳисси ватандӯстӣ, ифтихор аз Ватан ва масъулият нисбат ба ояндаи кишварро тақвият мебахшад.

Имрӯз парчами Тоҷикистон болои пулҳо ва роҳҳои нав, мактабҳо ва донишгоҳҳо, марказҳои фарҳангӣ ва варзишӣ парафшон аст. Зери ин парчам шаҳрвандон меҳнат мекунанд, меомӯзанд ва эҷод менамоянд — ҳар кас саҳми худро дар рушди кишвар мегузорад. Парчами давлатӣ рамзест, ки наслҳоро ба ҳам мепайвандад.

Имрӯз, вақте Тоҷикистон нақши худро дар минтақа таҳким медиҳад, парчам ҳамчун рамзи байналмилалии сулҳ ва ҳамкорӣ баромад мекунад. Он дар конфронсҳои ҷаҳонӣ, форумҳои иқтисодӣ ва барномаҳои башардӯстона парчами неру ва эътимод аст. Зери он созишномаҳо баста мешаванд, ки ба рушду пешрафти иқтисод, энергетика, маориф ва фарҳанг равона шудаанд. Парчам барои офаридан, меҳнат кардан ва дастовард дар илм, маориф, фарҳанг ва варзиш илҳом мебахшад.

Зери ин парчам мо ифтихор аз Ватан, илҳоми созандагӣ ва итминон ба оянда эҳсос мекунем. Бигзор Парчами давлатӣ ҳамеша бар фазои Тоҷикистони азиз парафшон бошад ва ба ҳар кас ёдрас кунад, ки қудрати миллат дар ваҳдати мардум, дар хиради ниёгон ва дар заҳмати ҳар як шаҳрванд аст. Зери ин парчам мо ояндаро месозем, суннатҳоро ҳифз мекунем ва ба кишвар қуллаҳои навро ба даст меорем.

Сар омӯзгор
Раҳимова Хусния Мирзолатифовна